Σύρος: Τρίτη Ημέρα Οκταημέρου Φανερωμένης 2022

Σύρος: Τρίτη Ημέρα Οκταημέρου Φανερωμένης 2022

Τρίτη Ημέρα Οκταημέρου Προσευχής
Προετοιμασίας Για Την
Πανήγυρη της Παναγίας Φανερωμένης

Προσκύνημα των Οικογενειών

Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου (25η Κυριακή της κοινής περιόδου του έτους)

Το απόγευμα της Κυριακής, 18 Σεπτεμβρίου, τελέστηκε αρχιερατική θεία λειτουργία από τον σεβασμιότατο π. Πέτρο Στεφάνου, στην πλατεία του ιερού προσκυνήματος  της Παναγίας Φανερωμένης, στην οποία συμμετείχαν οικογένειες από κάθε μεριά του νησιού. Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν πολλοί γονείς που συνόδεψαν τα παιδιά τους, νέοι με τους γονείς τους  αλλά και  τους παππούδες και τις γιαγιάδες, μια όμορφη συνάντηση όλων των γενεών.

Συμμετείχαν ενεργά γονείς και παιδιά ως αναγνώστες, εκφωνώντας τις δεήσεις των πιστών, προσφέροντας τα δώρα για την προσφορά και απαγγέλλοντας την προσευχή προς την οικογένεια της Ναζαρέτ, στο τέλος της θείας λειτουργίας.

Αυτήν την ίδια προσευχή πήραν όλοι στο σπίτι και ο Επίσκοπος π. Πέτρος ζήτησε να συνεχίσουν να την απαγγέλλουν καθημερινά , μέσα στην οικογένεια, ζητώντας τη μεσιτεία της Αγίας Οικογένειας της Ναζαρέτ  για  τη δική του οικογένεια καθένας και καθεμιά!

Το κήρυγμα του Σεβασμιοτάτου π. Πέτρου ακολουθεί

Φανερωμένη 2022.09.18

Προσκύνημα Οικογενειών

Αγαπητοί μου προσκυνητές, αγαπητοί γονείς και παιδιά που είστε σήμερα εδώ, στην αγκαλιά και στη σκέπη της Παναγίας Φανερωμένης! Η σημερινή απογευματινή θεία λειτουργία  είναι αφιερωμένη στην προσευχή για τις οικογένειές σας, για τις οικογένειες τις δικές μας και όλων εκείνων που δεν κατάφεραν να βρίσκονται εδώ μαζί μας…

Και ο Ιησούς γεννήθηκε μέσα σε μια οικογένεια και συχνά βρέθηκε στο ναό για να προσευχηθεί μαζί με τους γονείς του όταν ακόμη ήταν μικρός, αλλά και αργότερα, όταν μεγάλωσε, μόνος του στη σιωπή και στην ησυχία της νύχτας.

Ο Ιησούς έζησε και μεγάλωσε στη Ναζαρέτ. Θα μπορούσε να είχε έρθει στη γη  θεαματικά αφού ήταν Γιος Θεού, αλλά εκείνος διάλεξε να έρθει σαν παιδί και να ζήσει την οικογενειακή ζωή για 30 περίπου χρόνια. Ο ευαγγελιστής Λουκάς, γι’ αυτήν την περίοδο περιεκτικά λέει  ότι  ο Ιησούς «ήταν υποταγμένος» στους γονείς του. Η Μαρία, η μητέρα του, φύλαγε στην καρδιά της όλα αυτά τα πράγματα, και ο Ιησούς αύξανε σε σοφία, σε ηλικία και σε χάρη ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων» (Λκ 2,51-52).

Στη Ναζαρέτ όλα κυλούσαν ήσυχα, σύμφωνα με τις συνήθειες μιας ευσεβούς και εργατικής ισραηλιτικής οικογένειας: η μαμά έκανε τις δουλειές του σπιτιού και  ο πατέρας, ξυλουργός, δίδασκε στο γιο την τέχνη του. Το σπουδαίο  όμως ήταν  ότι αυτή η οικογένεια αποτελείτο από μεγάλους αγίους: τη Μαρία, την πιο άγια γυναίκα, αμόλυντη, πιστή στο θέλημα του Θεού, τον  Ιωσήφ, τον πιο δίκαιο μεταξύ των ανθρώπων και τέλος τον Ιησού, το Σωτήρα μας. Αλήθεια, πόσα οι μητέρες θα  είχαν να μάθουν από τις φροντίδες της Μαρίας γι’ αυτόν το γιο και πόσα οι πατέρες να διδαχτούν από το παράδειγμα του δίκαιου Ιωσήφ, που αφιέρωσε τη ζωή του  για να στηρίζει και να υπερασπίζεται τον Ιησού και την Παναγία  στα δύσκολα περάσματα!

Κάθε χριστιανική οικογένεια, – όπως έκαναν η Μαρία και ο Ιωσήφ – μπορεί, πριν απ’ όλα, να υποδεχτεί τον Ιησού  στη ζωής της, να τον ακούσει, να μιλήσει μαζί του, να τον έχει στο κέντρο της, να αναπτυχθεί μαζί του. Ας κάνομε χώρο στον Κύριο μέσα στις καρδιές μας, μέσα στη ζωή μας. Αυτό είναι που λείπει στις μέρες μας από τις οικογένειές μας !!!

Έτσι έκαναν  η Μαρία και ο Ιωσήφ, και δεν ήταν εύκολο ούτε για εκείνους: πόσες δυσκολίες χρειάστηκε να ξεπεράσουν! Η οικογένεια της Ναζαρέτ δεν ήταν μια οικογένεια εικονική, μη πραγματική, αλλά μια αληθινή οικογένεια, που μας δεσμεύει να ανακαλύψομε ξανά την κλήση και την αποστολή της  δικής μας οικογένειας, που είναι να κάνει χώρο στον Ιησού, να υποδέχεται τον Ιησού  στο πρόσωπο των παιδιών, του συζύγου, της συζύγου, των παππούδων και γιαγιάδων… Πρέπει να τον υποδεχτούμε  και να  κάνουμε να  φέρει πνευματικούς καρπούς μέσα στην οικογένεια.

Κάθε άνθρωπος οφείλει τη ζωή σε μια μητέρα. Όμως, παρόλο που εξυψώνεται πολύ από άποψη συμβολική, η μητέρα ελάχιστα εκτιμάται στον κεντρικό ρόλο της μέσα στην κοινωνία. Ακόμη  και μέσα στη χριστιανική κοινότητα, συμβαίνει να μην εκτιμάται σωστά και να θεωρείται δεδομένη η υπηρεσία της μητέρας, παρά το ότι στο κέντρο της ζωής της Εκκλησίας βρίσκεται η Μητέρα του Ιησού. Θα έπρεπε ίσως να κατανοούμε περισσότερο τον καθημερινό τους αγώνα για να είναι αποτελεσματικές στην εργασία, προσεκτικές και στοργικές στην οικογένεια  και να αναγνωρίζουμε πως  οι μητέρες είναι εκείνες που  μεταδίδουν συχνά και το βαθύτερο νόημα της έμπρακτης θρησκευτικής ζωής,  στις πρώτες προσευχές, στις πρώτες εκδηλώσεις ευλάβειας που μαθαίνει το μικρό παιδί… Οι πιστές μητέρες είναι που φυτεύουν  το σπόρο της πίστεως στην καρδιά των παιδιών τους.

Μια λέξη αγαπητή σ’ εμάς τους χριστιανούς είναι η λέξη πατέρας, διότι είναι το όνομα με το οποίο ο Ιησούς Χριστός μας δίδαξε να ονομάζουμε τον Θεό και στο οποίο προσέδωσε ένα νέο βάθος, επειδή το χρησιμοποιούσε για να απευθυνθεί στο Θεό και να φανερώσει την ειδική σχέση μαζί Του.

Κάθε οικογένεια έχει ανάγκη τον πατέρα. Για την αξία του ρόλου του διαβάζουμε  από το βιβλίο των Παροιμιών τα λόγια που απευθύνει ένας πατέρας στον γιο του: «Γιε μου, αν η καρδιά σου θα είναι σοφή, και η δική μου επίσης θα είναι γεμάτη χαρά. Θα αγάλλομαι μέσα μου όταν τα χείλη σου θα λένε λόγια ορθά» (Παρ 23,15-16).

Η πρώτη και βασική ανάγκη είναι ο πατέρας να είναι παρών στην οικογένεια. Να είναι κοντά στη σύζυγο, για να μοιράζεται τα πάντα, χαρές και λύπες, κόπους και ελπίδες και να είναι κοντά στα παιδιά όσο μεγαλώνουν, για να τα βοηθά  να αναπτυχθούν. Να  ξέρει να περιμένει και να ξέρει να συγχωρεί, από τα βάθη της καρδιάς, σαν τον «σπλαχνικό  πατέρα» της παραβολής, να  ξέρει επίσης να διορθώνει με σταθερότητα.

Τέλος, τα παιδιά είναι η χαρά της οικογένειας και της κοινωνίας. Τα παιδιά είναι ένα δώρο, μια δωρεά! Το καθένα είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο: μια ζωή γεννημένη από μας, αλλά προοριζόμενη  στο ατομικό  καλό, στο καλό της οικογένειας, της κοινωνίας. Τα παιδιά είναι αυτά καθ’ αυτά ένας πλούτος για την ανθρωπότητα αλλά και για την Εκκλησία, διότι μας ανακαλούν συνεχώς στην απαραίτητη κατάσταση για να εισέλθουμε στη βασιλεία του Θεού, να μη θεωρούμε τον εαυτό μας αυτάρκη, αλλά να έχουμε ανάγκη από βοήθεια, από αγάπη, από συγχώρεση. Το μεγάλο δώρο της ζωής είναι το πρώτο δώρο που λάβαμε, το οποίο κάποιες φορές ξεχνάμε ζώντας σαν να είμαστε  εμείς οι κύριοι της ύπαρξής μας, ενώ είμαστε ριζικά εξαρτημένοι. Και πρέπει να είναι αιτία μεγάλης χαράς  να αισθανόμαστε σε κάθε ηλικία της ζωής μας, σε κάθε περίσταση και σε κάθε κοινωνική κατάσταση πως είμαστε και παραμένουμε παιδιά.

Η τέταρτη εντολή ζητάει από τα παιδιά, δηλαδή από όλους μας, να τιμούμε τον πατέρα και τη μητέρα (Εξ 20,12). Αυτή η εντολή έρχεται αμέσως μετά από αυτές που αφορούν τον ίδιο τον Θεό. Πράγματι περιέχει κάτι ιερό, κάτι θεϊκό, κάτι που βρίσκεται στη ρίζα κάθε άλλου είδους σεβασμού μεταξύ των ανθρώπων. Μια κοινωνία με παιδιά που δεν τιμούν τους γονείς, είναι μια κοινωνία δίχως τιμή! Είναι μια κοινωνία που προορίζεται να γεμίσει από νέους στεγνούς και αχόρταγους.

Αγαπητοί παππούδες και γιαγιάδες, εσείς  συνεχίστε να αποδίδετε αξιοπρέπεια στη μνήμη και στις θυσίες των προηγούμενων γενιών, αλλά και να ενθαρρύνετε  τους νέους που αναζητούν το νόημα της πίστεως και της ζωής, θυμίζοντάς τους πως χωρίς αγάπη η ζωή τους είναι άνυδρη και στείρα.

Όλοι μαζί, σας ζητώ να κάνουμε ένα λεπτό σιωπής και να σκεφθεί καθένας μέσα στην καρδιά του τα παιδιά του-εάν έχει- και τους γονείς μας…

Ο Κύριος να ευλογήσει  όλους τους γονείς και να ευλογεί τα παιδιά σας! ΑΜΗΝ

(Ομιλία με αναφορές στις Κατηχήσεις του πάπα Φραγκίσκου για την οικογένεια-έκδοση ΚΑΛΟΥ ΤΥΠΟΥ 2022)

 

Πηγή | episkopisyrou.gr

Κοινοποίηση

Η ιστοσελίδα αυτή χρησιμοποιεί τα cookies για την βελτίωση της εμπειρίας σας. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα